اَینَ بابُ اللهِ الّذی مِنهُ یُؤتی…

کجاست آن درگاه خداوند که از آنجا به سوی خدا  روند…

ترسم در آرزوی تو عمرم به سر رسد

                      وز مرگ ونیستی ز برایم خبر رسد

در حیرتم چگونه به خاک سیه برم

                    این نخل حسرتی که بدون ثمر رسد

*****************

در « نورالابصار» از تفسیر منیر «برهان» از مسعده روایت شده که گفت:

« در محضر مبارک حضرت صادق(ع) بودم که پیرمرد قد خمیده ای وارد شد،در حالی که به عصای خود تکیه کرده بود.پس سلام کرد،و حضرت جواب سلامش را دادند.

آنگاه عرض کرد:یابن رسول الله! دست خود را بدهید ببوسم؟

آنگاه دست حضرت را بوسید، و سپس شروع کرد به گریه کردن.

حضرت فرمودند: ای پیرمرد! چرا گریه می کنی؟

عرض کرد: فدایت شوم، صد سال است که عمرم در انتظار قائم شما سپری گشته، هر ماه جدیدی که می آید میگویم: در این ماه ظاهر می شود، و هر سالی که تازه میشود می گویم: در این سال واقع می شود. اکنون پیر و ناتوان شده ام و اجلم فرا رسیده، و هنوز به مراد دل خود نرسیده ام، و فرج شما را ندیده ام.چرا گریه نکنم و حال آنکه بعضی از شما را در اطراف زمین پراکنده و بعضی را به ظلم دشمنان دین کشته می بینم.

پس حضرت صادق (ع) گریان شدند و فرمودند:« ای پیرمرد! اگر زنده ماندی تا زمانی که ببینی قائم ما را، مقام رفیع و بسیار والائی خواهی داشت، و اگر پیش از ظهور آن حضرت در انتظار او از دنیا رفتی، پس در روز قیامت در زمرۀ آل محمد علیهم السّلام محشور خواهی شد.»

امام زین العابدین (ع) به ابی خالد کابلی فرمود:

« غائب ماندن ولیّ خدا که دوازدهمین جانشین رسول خدا(ص) و امامان بعد از او می باشد طولانی خواهدگشت.

ای ابو خالد! همانا اهل زمان غیبت او که امامتش را باور دارند، و منتظر ظهور او هستند از مردم همه زمانها بهترند، زیرا که خدای تبارک و تعالی آنچنان عقل و شعور و معرفت به آنها عنایت فرموده که غیبت نزد آنان مانند حضور و مشاهده است، و آنان را در آن زمان به منزله کسانی قرار داده که در پیشگاه رسول خدا(ص) با شمشیر جهاد کرده اند؛ آنان حقّاً مخلص هستند و راستی که شیعیان ما هستند، و دعوت کنندگان به دین خدای عزّ و جلّ در پنهان و آشکار می باشند.»

*****************

سلام دوستان عزیز...

ببخشید که در آخر پست به شما سلام میکنم.

در ابتدا از تمام دوستانی که با نظر لطفشون روشنایی بخش ماه گرفته شدند تشکر می کنم.واقعاً از همه شما ممنونم که اگر دلگرمی شما دوستان نبود ماه گرفته به اینجا نمی رسید.

امیدوارم در این مدت توانسته باشم رضایت خدا و سپس رضایت شما را جلب کنم که اگر چنین باشد باعث بسی خوشبختی است.

از تمام دوستانی هم که نتوانستم جواب محبتهایشان را بدهم عذر خواهی میکنم.انشالله در فرصتی مناسب از شرمندگی همه شما در می آیم.

به هر حال...

با اجازه شما مجبورم به خاطر نزدیک شدن به زمان امتحانات دانشگاه حدود یک ماه از خدمت شما دوستان عزیز مرخص شوم.

امیدوارم بعد از امتحانات بتوانم با دستی پر پیش شما برگردم.

دوستان خوبم...دلم برای همتون تنگ میشه...

برایم دعا کنید.

دوستتون دارم...........مخلص شما..............مهتاب