دیشب دیدمت

نگو نه! ... نمی تونی حاشا کنی!

دیدم که باهات حرف می زد.

دیدم که چطور برای همدیگه غزل دلداگی می خوندین و حواستون      نبود که من دارم نگاتون می کنم!

یه شب اومدم سر پشت بوم تا ببینمت!

اما تو نبودی...شاید اون شب هم با یکی دیگه...

می دونم !

اگه من بی عرضه نبودم تو حالا فقط مال من بودی.

راستی روسری کرم رنگی رو که برام فرستادی یادته!

هنوز بوی خونه تو رو میده!

من باز هم تو رو دیدم.

یه بار تو چشمهای یه نوزاد دیدمت.

یه بار کنار یه چشمه...

و یه بار توی آسمون پر از ستاره.

خواهرم تو رو دیده بود.اون روزی که اومده بود خونت...مکّه...

روسری رو که برام خریده بود داده بودش به تو تا برام با دست خودت طوافش بدی...

هنوز هم بوی خونه تو رو میده ...ای خدای من!!!

               سَلامٌ عَلی قَلبِ زَینَبِ الصَّبوُر

ای زینب!

ای چکیده فضیلتها!

ای عصاره علی(ع)!

ای زینب، ای آینه علی نما،ای جلوه دوباره زهرا!

تو را نه تنها از« روز عاشورا» و لحظه «وداع آخرین» و در سفر شام و قافله سالاری اسیران می شناسیم، بلکه از آنروز که خانه علی و دامن فاطمه را با آمدنت روشن و گرم ساختی.

از آن روز، که کودکی خردسال بودی و داغ رحلت جدّت پیامبر و خاک سپاری او را دیدی و خود را به آغوش مادرت فاطمه افکندی و داغ شهادت جانسوز مادرت زهرا(س) را چشیدی و پس از شرکت در مراسم غسل و دفن مخفیانه و شبانه مادر به دامان عطوفت علی(ع) پناه بردی.

از آن روز که کنار برادرانت در مدینه می زیستی تا علی(ع) به خلافت رسید.

از آن روز که زیر سایه عطوفت بار امیرالمؤمنین به سر می بردی، تا آن که شاهد« محراب خونین کوفه» گشتی و کنار بستر امیرالمؤمنین همراه برادرانت نشستی و آخرین وصیت های پدرت را که با تنی رنجور و رنگی پریده و فرقی شکافته بیان میکرد، شنیدی و اشک ریختی.

از روزی که جگر پاره پاره برادرت امام مجتبی(ع) را بر طشت دیدی و سوختی و گریستی و در تشیع جنازه برادرت، شاهد تیرباران شدن آن تابوت بودی و بر تربت او در بقیع اشک ریختی ولی درغمکده خانه، دل به وجود برادرت حسین(ع) خوش داشتی.

از روزی که با همسرت«عبدالله بن جعفر» خداحافظی کرده، در رکاب سید الشهدا(ع) شبانه سفر عشق را آغاز کردی و از مدینه به«مکه» و از مکه به«کربلا» با پای دل سفر نمودی.

از روزی که پا به پای سالار شهیدان، کوه کوه مصیبت را بر شانه صبوری ات نهادی و غم عزیزان را تحمّل کردی.

از روزی که به عنوان آموزگار جهاد و صبر، از دریای خون گذشتی و شهادت هفتاد و دو ستاره را با چشم خود دیدی و بر پیکر خورشید و حنجر خونین بوسه زدی.

از روزی که دو فرزندت را در عاشورا، به پای«امامت» فدا کرده، قربانی خدا ساختی.

از روزی که«اسارت» و «شهادت» را ، میان خودت و حسین(ع) تقسیم کردی.

اسیری بودی آزادی بخش؛ که آزادی را با اسارت خویش به ارمغان آوردی و آزادی را از«اسارت» آزاد کردی!

در اوج قدرت دشمن، علی وار خطبه خواندی و غرور امویان را درهم شکستی و یزیدیان را به هراس افکندی.پرچم عزّت و کرامت را بر بام زمان به اهتزاز در آوردی و مشعل هدایت شدی.

امروز تا همیشه تاریخ، شرف و شهامت مدیون توست و انسانیت، شاگرد مکتب عفاف و آزادگی تو.

ای دختر زهرا و یادگار علی!

پیروان و شیفتگان با افتخار، نام تو را به عنوان یک الگو می برند و سطر سطر زندگانیت را به عنوان درس، مرور می کنند.

 آلسَّلامُ عَلَیکَ یا قائِدَالغُرِّ المُحَجَّلینَ الاَتقِیاءِ...

 آلسَّلامُ عَلَیکَ یا زَینَ المُوَحِّدینَ النُّجَباءِ...

 آلسَّلامُ عَلَیکَ یا والِدَالأئمَةِ الاُمَناءِ...

 آلسَّلامُ عَلَیکَ یا اَمیرَالمؤمنینَ وَ رَحمةُ اللهِ وبَرکاتَُه.

 سلام بر تو ای پیشوای روسفیدان و آبرومندان اهل تقوی.

 سلام بر تو ای زینت یگانه پرستان نجیب.

 سلام بر تو ای پدر امامان امین.

 سلام بر تو ای امیرمؤمنان و رحمت خدا و برکاتش بر توباد.

میلاد با سعادت نوگل باغ امامت، دردانه علی بن موسی الرضا(ع)، نور چشم نبی، افتخار فاطمه وعلی،حضرت جواد الائمه (ع) مبارک باد.

سلام دوستان عزیز...

ضمن عرض تبریک به مناسبت فرارسیدن میلاد با سعادت امام جواد (ع) این شعر را که به نظرم زیباترین شعر عالم است به شما تقدیم میکنم.

این شعر در وصف نو گل باغ رضای آل محمد(ع) است.خداوند بعد از چهل سال و بعد از کنایه های فراوان دشمنان به امام رضا ، مضمون بر اینکه ایشان مقطوع النسل هستند، دردانه به نام جواد به ایشان عطا کرد که با تولدش بار دیگر بوستان آل محمّد شکفت و ستاره ای دیگر به آسمان ولایت و امامت تقدیم کرد.

خواندن شعر زیر را به شما توصیه میکنم...به نظر خودم که زیباترین شعری است که تاکنون خوانده ام.

              ******************

غم و شادی نگاری عجب از تضاد ما را

                                        به تضاد می شناسند همه بلاد ما را

              که یگانگی در عالم ثمری نداد ما را

غم رویت ای حبیبم چو به سر فتاد ما را

                                           ز خدا طلب نمـودم مبری ز یاد ما را

سحری به خویش گفتم بروم پی جوانی

                                 که به عشق و عاشقی هم گذرد مرا زمانی

چو نظر به عشق کردم تو میان نام آنی

                               ز سرور و عشق و مستی نه ریا کنم که دانی

               به چه حالتی فکنده است غمت ای جواد ما را

من و بار اوفتاده، که غمم گذشته از حد

                               من و راه پیـش رویم ، چه کنـم ز طالع بد               

چو به فکر راه بودم سخنی به یاد آمد

                          چه خوش است بار محمل به سفر ز ناقه افتد

                   که خدا به تو سپارد به صف معاد ما را

طمعی نمود آدم به جمـال حی اعلا

                               هوسی به سوی گندم، به دل از رخش تمنّا

ز جمال گندمینت چه کند به دل تقاضا

                                 نه به جرم جــدم آدم، که خدای حق تعالی

                       به بهانه غم تو به زمین نهاد ما را

تو میـــان گاهــواره گل اطهــــر رضایی

                                    نهمین گل پیمـــبر ، دل و جان مصطفایی

نه غم جوان یثرب، تو همیشه مبتلایی

                                     ز برای اهل عصمت تو چو کوثــر خدائی

                     غم تو مثال زهرا شده اعتقاد ما را

افق دل رضایی ، قمرت سحر دمیده

                                      چو گذشت اربعینی به رضا عطا رسیده

به عطای تو نشسته، ز غم کهن رهیده

                                  پدرت ز قوم و خویشش همه ناسزا شنیده

                   به عزا نشانده ما را، غم رویداد ما را

به بهار عمر ای گل ز غم خزان شکستی

                                   به گمان که در عزای دل فاطمه نشستی

به کرامت دو دستت دل من ندیده دستی

                                    تو چونان علی اکبر گل بو کشیده هستی

                      که دمیده ای به جانها همه بامداد ما را

 گوش کن

           یک نفر

                    آنطرف پنجره بسته

                                               تو را می خواند

 و نسیم

         لای این پرده آویخته را می کاود

                                                 تا تو را دریابد

 نور خورشید که از منزل پر مهر خدا آمده است

 لب درگاه تو

                 در یک قدمی می ماند

 قلب این پنجره از دست غم پرده

                                          به تنگ آمده است

 پرده را برداریم

                      دل این پنجره را باز کنیم

 تا که آن نور سپید

                         به سلامی آرام

 لب این قفل گرده خوده به چشمان تو را باز کند

 گوش کن

             یک نفر در تو

                              تو را می خواند

 و خدایت آرام

                  در دل تنگ تو

                                     آهسته تو را می کاود

                                                                      «کیوان شاهبداغی»