غیر از امام معصوم تمام انسان ها مرتکب گناه می شوند.بعضی کم گناه می کنند و بعضی زیاد، بعضی از گناهان کبیره است و بعضی صغیره، بعضی در همین دنیا قابل عفو و بخشش است و بعضی در آخرت.کیفر گناهکاران گاهی موقت است و گاهی دائم.

عذاب افراد مجرم و گناهکار در دو مرحله انجام می گیرد. یک مرحله در برزخ است و مرحله دیگر در قیامت.

عذاب برزخی یکی از از افراد محرم و گنهکار از این قرار است:

عذاب برزخی قابیل

قابیل یکی از فرزندان حضرت آدم و اولین قاتل روی زمین است. او در برابر گناهانی که انجام داده هم در برزخ و هم در قیامت عذاب می شود.

وارد شده است: روزی مردی وارد مجلس حضرت خاتم الانبیاء(ص) شد و اظهار وحشت کرد که چیز عجیبی دیده ام.حضرت فرمود: چه دیده ای؟

عرض کرد: زنم سخت مریض شد. گفتند اگر از چاهی که در «برهوت» است آب بیاوری و او استفاده کند خوب می شود.(بعضی از امراض جلدی با آب معدنی معالجه می شوند و آن چاهی که در آنجا بوده آب معدنی داشته است.)

با خودم مشکی و قدحی برداشتم که از قدح آب در مشک بریزم. در آن سرزمین رفتم.صحرای وحشتناکی  را دیدم. با این که خیلی ترسیدم ولی مقاومت کردم و برای آوردن آب در جستجوی چاه بودم.ناگهان از سمت بالا چیزی مانند زنجیر صدا کرد و پائین آمد. وقتی توجه کردم دیدم شخصی می گوید: مرا سیراب کن که هلاک شدم.

وقتی سر خود را بلند کردم که قدح آب را به او دهم، دیدم مردی است که زنجیری به گردن او بسته است. وقتی خواستم آبش دهم او را به طرف بالا تا نزدیک خورشید کشاندند.دو مرتبه خواستم مشک را آب کنم دیدم پایین آمد و اظهار عطش می کرد.خواستم ظرف آبی به او دهم باز او را به طرف بالا کشیدند و تا نزدیک خورشید بردند.

باز پایین آمد و آب خواست. هنوز آب را به او نداده بودم که مرتبه سوم هم او را به طرف آسمان کشیدند.از این قضیّه ترسیدم و بعد از آن سر مشک را بستم و به او آب ندادم.اکنون خدمت شما آمدم ببینم آن مرد چه کسی بوده است و داستان او چیست؟

حضرت رسول(ص) فرمودند: آن بدبخت قابیل بود که برادرش هابیل را کُشت و او تا روز قیامت همین جا و به همین طریق در عذاب است تا در آخرت به جهنّم و عذاب دائمی خود برسد.

«فَطَوَّعَت لَهُ نَفسَهُ قَتلَ اَخیهِ فَاصبَحَ مِنَ الخاسِرین»

« نفس سرکش(قابیل) تدریجاً او را مصمم به کشتن برادر کرد، او را کشت و از زیانکاران شد.»

                                                   سوره مائده، آیه30

                   برگرفته از کتاب "انسان از مرگ تا برزخ" اثر نعمت الله صالحی حاجی آبادی

نقش جمال یار را تا که بدل کشیده ام

                    یکسره مهر این و آن از دل خود بریده ام

هر نظرم که بگــذرد جلوه نورش از نظر

                      بار دگر نکوتـــرش بینم از آنچــه دیده ام

نفس مجال کی دهد تا که بگویمی چسان

                  تیــر بــلای عشق او بر دل و جان خریده ام

سوزم و ریزم اشک غم شمع صفت به پای دل

                 در طلبش چـه خارهایی که به دل خلیده ام

چاک دلم از فراق او می زند و نمی زند

                      بخیه به پاره های دل کز غم او دریده ام

این دل سنگم آب شد زآتش اشتیاق شه

              بسکه به ناله روز و شب کوره ی دل دمیده ام

شرح نمی توان دهم حالت سوز و ساز جز

                   ریـــزش اشک دیـــده و خون دل چکیده ام

«حیران» تا کی از غمش اشک به دامن آورد

                 چون دل داغـــدار خود هیـــچ دلی ندیده ام

                                                  «علامه میر جهانی»

السَّلامُ عَلیکَ یا مَولایَ یا اَبا مُحَمَّدٍالحَسنَ بنَ عَلیٍ...اَنا مَولیً لَک و لِال بَیتِک...

فرا رسیدن سالروز شهادت حضرت امام حسن عسکری (ع) بر همه شیعیان آن حضرت تسلیت باد.

 یا مُقَلِبَ القُلوبِ وَ الاَبصار

       یا مُدَبِرَ الَِیلِ وَ النَّهار

              یا مُحَولَ الحَولِ وَ الاَحوال

                        حَوِّل حالِنا اِلا اَحسَنِ الحال