هر انسانی مایل است بداند عالم «برزخ» کجا است؟ «برزخی» که این همه از آن صحبت می شود؛ عده ای عاشق آن و عده ای از آن گریزانند...«برزخی» که تمام انسان ها بعد از پایان عمر به آن منتقل می شوند کجاست؟

عقل ما نمی تواند حقیقت آن را درک کند؛ چرا که عقل ما ناقص است و خود ما هم نرفته ایم که با چشم دیده باشیم.کسانی هم که رفته اند یا می روند، به ما خبری نمی دهند!

تنها چیزی که درباره برزخ می دانیم تشبیهاتی است که در روایات وجود دارد: ازقبیل اینکه تمام دنیا از زمین و آسمانها و کهکشان ها نسبت به عالم «برزخ» مانند حلقه ای در بیابان است!

اطلاعاتی که انسان در دنیا دارد در مقابل اطلاعاتی که در عالم «برزخ» به دست می آورد اندکی بیش نخواهد بود و چیزهایی که خداوند به انسان عنایت می کند قابل قیاس با دنیا نیست. در آنجا دیگر محدودیت غذایی و مکانی و زمانی وجود ندارد؛ زیرا این محدودیّت ها در عالم مادّه است و «برزخ» از جنس عالم مادّه نیست.

عالم « برزخ» برای همه یکسان نیست. گروهی در آن جا زندگی آگاهانه ای دارند و از نعمتهای آن تا روز قیامت استفاده می کنند. آنان مقرّبان و اولیاء خدا و مؤمنین حقیقی هستند که از «برزخ» اطلاع کامل داشته و مدّت آن را خوب می دانند.

گروهی دیگر هر صبح و شام در شکنجه و عذاب برزخی به سر می برند و دائماً فریاد می زنند« قیامت کی بر پا می شود؟» خدایا! قیامت را بر پا دار! بیچاره ها خیال می کنند در آن موقع راحت می شوند و از عذاب نجات می یابند. نمی دانند وقتی قیامت بر پا می شود، آغاز شکنجه و عذاب آنان خواهد بود. این عذاب برزخی مجرمان تا روز قیامت ادامه دارد.

گروه سوم کسانی هستند هم چون افرادی که به خواب می روند، گویی در قیامت از خواب سنگین بیدار می شوند. بی خبر از مدّت و زمان خواب، هزاران سال را ساعتی پندارند! به راستی آنها چنین می پندارند که دوران «برزخ» دوران بسیار کوتاهی بوده است. چرا که حالتی شبیه خواب داشته و از همه جا بی خبر و بی اطلاع بوده اند.

عالم «برزخ» در فاصله میان دنیا و آخرت قرار گرفته و فلسفه آن مانند هز چیز دیگری است که به منظور فاصله انداختن میان دو چیز مورد استفاده قرار می گیرد.انتقال از محیطی به محیط دیگر که از هر نظر با آن متفاوت است، در صورتی قابل تحمل است که فاصله ای وجود داشته باشد؛ فاصله ای که بعضی از ویژگیهای محیط اول و پاره ای از ویژگیهای محیط دوم در آن جمع باشد.

معلوم است که  قیامت برای همه انسان ها در یک روز تحقق می یابد؛ چرا که زمین و آسمان باید دگرگون شود، عالمی جدید و نو ایجاد گردد و حیات نوین انسان ها در آن عالم صورت گیرد.

با این حال راهی جز این نیست که در میان دنیا و آخرت برزخی باشد و ارواح به مرور زمان بعد از جدا شدن از بدن های مادّی عنصری به «برزخ» منتقل گردند و به اصطلاح «آیندگان» به «رفتگان» بپیوندند و تا پایان دنیا در آن جا جمع شوند.

پس از پایان دنیا و آغاز آخرت ، همه با هم محشور می شوند؛ زیرا ممکن نیست که هر انسانی مستقلاً برای خود قیامتی داشته باشد. چرا که قیامت بعد از فنای دنیا و تبدیل زمین و آسمان ها به زمین و آسمانهای دیگر است! و همه مردم باید برای حسابرسی اعمال در یک روز و یک سرزمین اجتماع کنند.

برگرفته از کتاب «انسان از مرگ تا برزخ» نوشته  نعمت الله صالحی حاجی آبادی