مــاه گـرفتــــه

mahtab1 — Fri, 30 May 2008 04:29:18 GMT

هر انسانی مایل است بداند عالم «برزخ» کجا است؟ «برزخی» که این همه از آن صحبت می شود؛ عده ای عاشق آن و عده ای از آن گریزانند...«برزخی» که تمام انسان ها بعد از پایان عمر به آن منتقل می شوند کجاست؟

عقل ما نمی تواند حقیقت آن را درک کند؛ چرا که عقل ما ناقص است و خود ما هم نرفته ایم که با چشم دیده باشیم.کسانی هم که رفته اند یا می روند، به ما خبری نمی دهند!

تنها چیزی که درباره برزخ می دانیم تشبیهاتی است که در روایات وجود دارد: ازقبیل اینکه تمام دنیا از زمین و آسمانها و کهکشان ها نسبت به عالم «برزخ» مانند حلقه ای در بیابان است!

اطلاعاتی که انسان در دنیا دارد در مقابل اطلاعاتی که در عالم «برزخ» به دست می آورد اندکی بیش نخواهد بود و چیزهایی که خداوند به انسان عنایت می کند قابل قیاس با دنیا نیست. در آنجا دیگر محدودیت غذایی و مکانی و زمانی وجود ندارد؛ زیرا این محدودیّت ها در عالم مادّه است و «برزخ» از جنس عالم مادّه نیست.

عالم « برزخ» برای همه یکسان نیست. گروهی در آن جا زندگی آگاهانه ای دارند و از نعمتهای آن تا روز قیامت استفاده می کنند. آنان مقرّبان و اولیاء خدا و مؤمنین حقیقی هستند که از «برزخ» اطلاع کامل داشته و مدّت آن را خوب می دانند.

گروهی دیگر هر صبح و شام در شکنجه و عذاب برزخی به سر می برند و دائماً فریاد می زنند« قیامت کی بر پا می شود؟» خدایا! قیامت را بر پا دار! بیچاره ها خیال می کنند در آن موقع راحت می شوند و از عذاب نجات می یابند. نمی دانند وقتی قیامت بر پا می شود، آغاز شکنجه و عذاب آنان خواهد بود. این عذاب برزخی مجرمان تا روز قیامت ادامه دارد.

گروه سوم کسانی هستند هم چون افرادی که به خواب می روند، گویی در قیامت از خواب سنگین بیدار می شوند. بی خبر از مدّت و زمان خواب، هزاران سال را ساعتی پندارند! به راستی آنها چنین می پندارند که دوران «برزخ» دوران بسیار کوتاهی بوده است. چرا که حالتی شبیه خواب داشته و از همه جا بی خبر و بی اطلاع بوده اند.

عالم «برزخ» در فاصله میان دنیا و آخرت قرار گرفته و فلسفه آن مانند هز چیز دیگری است که به منظور فاصله انداختن میان دو چیز مورد استفاده قرار می گیرد.انتقال از محیطی به محیط دیگر که از هر نظر با آن متفاوت است، در صورتی قابل تحمل است که فاصله ای وجود داشته باشد؛ فاصله ای که بعضی از ویژگیهای محیط اول و پاره ای از ویژگیهای محیط دوم در آن جمع باشد.

معلوم است که قیامت برای همه انسان ها در یک روز تحقق می یابد؛ چرا که زمین و آسمان باید دگرگون شود، عالمی جدید و نو ایجاد گردد و حیات نوین انسان ها در آن عالم صورت گیرد.

با این حال راهی جز این نیست که در میان دنیا و آخرت برزخی باشد و ارواح به مرور زمان بعد از جدا شدن از بدن های مادّی عنصری به «برزخ» منتقل گردند و به اصطلاح «آیندگان» به «رفتگان» بپیوندند و تا پایان دنیا در آن جا جمع شوند.

پس از پایان دنیا و آغاز آخرت ، همه با هم محشور می شوند؛ زیرا ممکن نیست که هر انسانی مستقلاً برای خود قیامتی داشته باشد. چرا که قیامت بعد از فنای دنیا و تبدیل زمین و آسمان ها به زمین و آسمانهای دیگر است! و همه مردم باید برای حسابرسی اعمال در یک روز و یک سرزمین اجتماع کنند.

برگرفته از کتاب «انسان از مرگ تا برزخ» نوشته نعمت الله صالحی حاجی آبادی

mahtab1 — Mon, 28 Apr 2008 05:32:18 GMT

وَ اَنَّ السّاعةَ اتِیَةٌ لا رَیبَ فیها وَ اَنَّ اللهَ یَبعَثُ مَن فی القُبُور

و محققاً ساعت قیامت بی هیچ شک بیاید و خدا به یقین مردگان را از قبرها برانگیزد

آیا می دانید روزی برانگیخته خواهید شد!؟

mahtab1 — Wed, 13 Feb 2008 04:42:18 GMT

عبدالاعلی گوید: از امام صادق علیه السّلام شنیدم که می فرمود:

روز قیامت که می شود، زن زیبایی را که به خاطر زیبائی اش به فتنه [و گناه] افتاده است می آورند.آن زن گوید: پروردگارا ! [چون] تو مرا زیبا آفریدی به خاطر همین زیبائی بود که من دچار فتنه [و گناه] شدم. مریم علیها السّلام را [ که در زیبایی بی نظیر بوده است] در برابر آن زن می آورند و به او گویند: آیا تو زیباتری یا این؟ ما او را زیبا آفریدیم ولی مفتون نشد.

همچنین مرد زیبایی را که به خاطر زیبائی اش دچار گناه گشته است می آورند. وی گوید: پروردگارا ! تو مرا زیبا آفریدی و من از این رهگذر دچار فریب زنان شدم. یوسف علیه السّلام را نزد آن مرد می آورند و به او می گویند: تو زیباتر بودی یا این؟ ما او را زیبا خلق کردیم ولی مفتون زنان نشد.

آنگاه مرد بلا رسیده ای را که به خاطر بلاهایی که به او رسیده دچار فتنه و گناه گشته می آورند. آن شخص گوید: پروردگارا ! بلا را بر من سخت کردی و از این رو من دچار فتنه شدم. ایوب علیه السّلام را می آورند و به او گویند: آیا بلای تو سخت تر بود یا بلای این؟ او هم گرفتار بلا شد امّا به فتنه نیفتاد.

mahtab1 — Sun, 03 Feb 2008 05:33:18 GMT

آدرس وبلاگ دیگر من

http://newmahtab.blogfa.com

یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد!

mahtab1 — Wed, 12 Dec 2007 05:33:18 GMT

سالروز پيوند آسماني حضرت اميرالمؤمنين علي (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) مبارك باد.

هنگامي كه براي خواستگاري فاطمه رفتم،مجذوب حشمت و حرمت رسول خدا شدم و خاموش در برابر او نشستم؛ به خدا قسم كلمه بر زبانم جاري نشد.

رسول خدا(ص) كه چنين ديد پرسيد:چه مي خواهي؟آيا حاجتي داري؟

من همچنان خاموش ماندم و چيزي نگفتم.دوباره پرسيد و من باز ساكت بودم.تا اينكه براي بار سوم فرمود: شايد براي خواستگاري فاطمه آمده اي؟

گفتم:‌ آري يا رسول الله!

فرمود: زرهي كه به تو داده بود، چه كردي؟

گفتم : دارم، اما چندان ارزشي ندارد و بيش از چهارصد درهم بها ندارد.

فرمود: همان را كابين فاطمه قرار بده و بهايش را نزد من بفرست.

يك ماه گذشت و من هر صبح و شام به مسجد مي رفتم و با پيامبر خدا(ص) نماز مي گذاردم و به منزل باز مي گشتم. اما در اين مدت صحبتي از فاطمه به ميان نيامد.تا اينكه همسران رسول خدا(ص) به من گفتند: آيا نمي خواهي كه ما با رسول خدا سخن بگوييم و درباره انتقال زهرا به خانه شوهر، با حضرتش گفتگو كنيم؟

گفتم:‌آري چنين كنيد.

آنها نزد پيامبر خدا (ص) رفتند و از آن ميان«ام ايمن» گفت: اي فرستاده خدا! اگر خديجه زنده بود چشمانش به جشن عروسي فاطمه روشن مي شد.

چه خوب است شما فاطمه را به خانه شوهر بفرستيد تا هم ديده زهرا به جمال شويش روشن گردد و سر و ساماني بگيرد و هم ما از اين پيوند فرخنده و شادمان گرديم؟! اتفاقاً علي هم چنين خواسته است.

پيامبر فرمود: چرا علي چيزي نگفت؟ ما منتظر بوديم تا او خود همسرش را بخواهد.

من گفتم: اي رسول خدا! شرم مانع من شود.

پس رو به زنان خود كرد و فرمود:پس هم اكنون حجره اي براي دختر و پسر عمويم آماده كنيد......

روز عروسي

...چون آفتاب غروب كرد، رسول خدا به «ام سلمه» فرمود كه فاطمه را نزد او بياورد.ام سلمه فاطمه را در حالي كه پيراهنش بر زمين كشيده مي شد،آورد.(حجب و حياي او از پدر به حدّي بود كه سراپا خيس عرق گشته بود و ) دانه هاي عرق از چهره او بر زمين مي چكيد.چون نزديك پدر رسيد پاي وي لغزيد.رسول خدا فرمود:دخترم ،خداوند تو را در دنيا و آخرت از لغزش حفظ كند.همين كه در برابر پدر ايستاد،حضرت پرده از رخسار منورش برگرفت و دست او را در دست شويش گذارد و گفت: خداوند پيوند تو را با دخت پيامبر مبارك گرداند.

علي! فاطمه نيكو همسري است،

فاطمه! علي نيكو شوهري است.

سپس فرمود : به اتاق خود برويد و منتظر من بمانيد.

من دست فاطمه را گرفتم و (به اتاق خود آوردم) و در گوشه اي به انتظار رسول خدا(ص) نشستيم.چشمان فاطمه از شرم بر زمين دوخته شده بود و من نيز از خجالت سر به زير داشتم. ديري نپاييد كه رسول خدا تشريف آوردند و فاطمه را در كنار خود نشانيد.سپس فرمود:فاطمه! ظرف آبي بياور.فاطمه برخاستو ظرفي آب آورد و به دست پدر داد.

رسول گرامي(ص) قدري از آن آب در دهان كرد و پس از مزمزه كردن در درون ظرف ريخت.سپس از دخترش خواست تا نزديكتر برود.فاطمه چنين كرد و پيامبر اندكي از آب ميان سينه او پاشيد.سپس مقداري از همان آب بر شانه و پشت او پاشيد. آنگاه دست به نيايش گشود و گفت:پروردگارا! اين دختر من است، عزيزترين كس در ديده من.پروردگارا! و اين هم برادر من و محبوبترين خلق تو نزد من است، خداوندا او را ولي و فرمانبر خود گردانو اهل او را بر وي مبارك گردان...

«برگفته از كتاب "خاطرات اميرمؤمنان(ع)"»

mahtab1 — Wed, 21 Nov 2007 04:54:18 GMT

اللّهُمَّ صَلِّ عَْلي عليِ بنِ موسَي الرِّضَا المُرتَضيَ

الاِمامِ التَّقيِ النَّقي...

ميلاد با سعادت سلطان ولايت عشق، حضرت علي بن موسي الرّضا مبارك باد.

سَلامٌ عَلـــي آلِ طـــه و ياسيـن

سَلامٌ عَلـــي آلِ خَيــــر النَّبيّيـــن

سَلامٌ عَْلـــي رَوضَــــةٍ حَلَّ فيـها

اِمامٌ يُباهـــي بِهِ المُــــلكُ وَالدّين

امام به حق،شـاه مطلق كه آمد

حريم درش قبله گـاه ســلاطـين

شه كاخ عرفان،گل شاخ احسان

دُر درج امكـــان، مه برج تمكيــن

علي بن موسي الرّضا كز خدايش

رضا شد لقب چون رضا بودش آيين

ز فضل و شـرف بيني او را جهـاني

اگر نبودت تيــره چشم جهــان بين

پــي عطر ، روبنــد حــــوران جنـّت

غبار درش را به گيســوي مشگين

اگر خواهــي آري به كف دامــن او

برو دامن از هرچه جزاوست برچين

«جامي»

mahtab1 — Mon, 12 Nov 2007 04:57:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

سرگذشت زير مربوط به يكي از بندگان صالح و خاصّ خداوند، ميرزا حسين خان معروف به كشيكچي مي باشد كه در تخت فولاد اصفهان به خاك سپرده شده است.متاسفانه به خاطر ساخت مصلي بزرگ اصفهان مزار اين خادم و ياور امام زمان (عج) در معرض تخريب قرار گرفته است.

**********************

جناب حجت الاسلام حاج آقا جمال اصفهاني رحمت الله عليه به نقل از يكي از تاجران صالح و مورد اعتنا چنين نقل فرموده است :

در مسير مسافرتم به بيت الله الحرام، چون به نزديكي كربلا رسيدم، آن بستهاي را كه همهي پول و مخارج سفر با باقي اثاثيه و لوازم من در آن بود، دزد برد و در كربلا هم هيچ آشنايي نداشتم كه از او پول قرض كنم. تصوّر آن كه با آن همه دارايي تا آنجا رسيده باشم و از حج محروم شوم بي اندازه مرا غمگين افسرده كرده بود. حيران و سرگردان مانده بودم كه به ذهنم رسيد شب را به مسجد كوفه بروم . در بين راه كه تنها غم و غصه سرم را پائين انداخته بودم، ديدم سواري با كمال هيبت و اوصافي كه در وجود مبارك حضرت صاحب الامر (ع) بدان توصيف شده است، در برابرم پيدا شده و فرمود: « چرا اين چنين افسرده اي؟» عرض كردم: « مسافرم ودر طول مسير خسته شده ام». فرمود: «اگر علتي غير از اين دارد، بگو!» شرح حالم را عرض كردم در اين حال صدا زدند هالو به ناگاه ديدم كه شخصي با لباس نمدي، در قيافه ي حمالها و كشيكچيهاي بازار اصفهان، ظاهر شد. در نزديكي حجره ما در بازار اصفهان يك كشيكچي ( محافظ و نگهبان مغازه ها) به نام هالو بود. در آن لحظه كه آن شخص حاضر شد ، خوب نگاه كردم، ديدم همان هالوي اصفهان است. حضرت به او فرمود : اثاثيه كه دزد از او برده است، به او برسان ! و او را به مكه ببر! و به ناگاه ناپديد شدند . آن شخص به من گفت در فلان ساعت از شب به فلان جا بيا تا اثاثيه ات را به تو برسانم! وقتي آنجا حاضر شدم، او هم تشريف آورد و بستهي پول و اثاثيه ام را به دستم داد و فرمود: درست نگاه كن وببين اموال و اثاثيه ات تمام است؟ بسته را باز كردم و ديدم چيزي از آنها كم نشده است. فرمود برو اثاثيه ي خود را به كسي بسپار! و فلان زمان و فلان مكان حاضر باش تا تو را به مكه برسانم! من سر موعود حاضر شدم و او هم حاضر شد . فرمود: پشت سر من بيا ! به دنبال او راه افتادم مقدار كمي از مسافت كه طي شد ، به ناگاه خود را در مكه ديدم . فرمود: بعد از اعمال حج ،‌در فلان مكان حاضر شو تا تو را برگردانم و به رفقاي خود بگو: با شخص ديگر از راه نزديكتر آمده ام تا متوجه نشوند.

پس از اعمال حج در موعود مقرر حاضر شدم و جناب هالو مرا به همان طريق به كربلا بازگرانيد. آن جناب در مسير رفت و برگشت و به ملايمت با من سخن مي گفت، امّا هر وقت مي خواستم بپرسم كه آيا شما همان هالوي بازار اصفهان هستيد، هيبت او مانع از پرسيدن ميشد.

هنگامي كه كربلاي معلّا رسيديم، رو به من كرد و فرمود: آيا حق محبت من برگردن تو ثابت شد؟ گفتم : بلي فرمود : تقاضايي دارم كه وقتش از تو خواهم خواست تا برايم انجام بدهي. و آنگاه از من جدا شد.

......به اصفهان آمدم و براي رفت و آمد مردم در خانه نشستم . روز اول ديدم جناب هالو وارد شد خواستم از جاي خويش برخيزم و به خاطر مقامي كه از اوديدهام ،او را اكرام و احترام نمايم كه با اشاره بامن خواست در جايم بنشينم و چيزي نگويم . آن گاه به قهوهخانه رفت و پيش خادم ها نشست و در آنجا مانند خدمتكاران چاي خورد و قلياني كشيد . بعد از آن ، خواست برود ، ‌نزدمن آمد و آهسته فرمود: آن تقاضايي كه از تو داشتم ، اين است كه روز پنج شنبه دو ساعت به ظهر مانده به منزل بيايي تا كارم را به تو بگويم! آن گاه آدرس منزلش را داد و تأكيد فرمود سر ساعتي كه گفتم، به اين آدرس بيا نه زودتر و نه ديرتر.

در روز موعود ، با خودم گفتم: چه خوب است ساعتي زود تر بروم تا فرصتي بيابم در كنار هالو بشينم و احوال امام زمان را از او بپرسم . شايد به بركت همنشيني با هالو من هم آدم بشوم. به آدرسي كه فرموده بود رفتم ؛ اما هر چه گشتم، خانه اي او را پيدا نكردم . ساعتي گذشت تا آن كه رأس ساعتي فرموده بود، به ناگاه خانهاش را يافتم. آمدم در بزنم ، ديدم در باز شد و سيد بزگواري غرق نور، عمامهاي سبز به سر و شال مشكي به كمر، از خانهي هالو خارج شد. به ناگاه ديدم كه هالو نيز به دنبال آن سيد از خانه خارج و با تواضع و احترام فوق العاده اي به دنبال آْن جناب روان شد در آن هنگام شنيدم كه هالو به ان بزرگوار مي گفت: سيدي و مولاي! خوش آمدي!لطف فرموديد به خانه ي اين حقير تشريف آورديد!! هالو تا انتهاي كوچه او را بدرقه كرد. و بازگشت. در هاله اي از تعجب و حيرت پرسيدم : هالو او كه بود پاسخ داد : واي برتو ! مولا خود را نشناختي؟ او حجت بن الحسن (ع) بود كه در آخرين روز عمرم لطف فرموده، به ديدارم آمده بود....و اما از تو مي خواهم كه فردا صبح به ابتداي بازار بروي و حمالها و كشيكچيها را با خود به اين خانه بياوري! در اين خانه باز خواهد بود و وقتي به آن وارد ميشويد، من از دنيا رفتهام كفم را به همراه هشت تومان پول آماده كردهام و در گوشهاي اتاق گذاشتهام. آن را بردار و با كمك ديگران بدنم را غسل بده و كفن كن و در قبرستان تخت فولاد به خاك بسپار!!.

صبح جمعه، غريبانه جنازه ي اورا برداشتم وپس از غسل و كفن، در گوشه اي از قبرستان تخت فولاد به خاك سپرديم. وقتي خاكها را روي بدن مطهرش ريختند غرق اشك و آه فرياد و فرياد زدم مردم! هيچ كدام از شما او را نشناختيد او يكي از اولياي خدا و امام زمان (ع) بود.

آن گاه به سراغ همسفران مكه ام رفتم و همه را جمع كرده،‌ به خانه ي آيت الله روضاتي رضوان الله تعالي عليه بردم وخطاب به آن جناب گفتم: آقا! همهي همسفرانم شاهدند كه در طول سفر حج از آنها جدا شدم ... عاقبت امام زمان (ع) مرانجات داد و كسي كه به دستور حضرت، اموال و اثاثيهام را به من بازگرداند و مرا به مسجد الحرام و از آنجا دوباره به كربلا رسانيد، هالو بود.

آيت الله سيد محمد چهارسوقي، به محض شنيدن اين كلام ، سراسيمه و گريان به سوي تخت فولاد حركت كرد و موجي از مردم نيز به همراه او روان شدند. به سرعت خود را به قبر هالو رسانيد و بر روي قبر انداخت و گريهها كرد و وقتي از روي قبر برخاست، رو به جمعيت كرد و فرمود مردم اصفهان در همين جا به شما وصيت مي كنم كه من مردم، مرا در اين جا در كنار قبر هالو دفن كنيد، ميخواهم وقتي امام زمان به زيارت قبر هالو تشريف مي آورند، ‌از روي قبر من عبور كنند و نگاهي هم به قبر من بيندازند.

کفران نعمت

mahtab1 — Mon, 22 Oct 2007 05:07:18 GMT

بِسم اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم

اَلذُنوبُ التَّتي تُغَيِّرُ النِّعَم: اَلبَغيُ عَلَي الناسِ ، وَالزَّوالُ عَنِ العادَةِ فيِ الخَيرِ وَ اصطِناعُ المَعروفِ ، وَ كُفرانُ النِّعَمِ ، وَ تَركُ الشُّكرِ.

امام سجاد(ع) فرمودند: گناهاني كه نعمتها را دگرگون مي سازد عبارت است از: ستم بر مردم، دست كشيدن از عادت در كار خير و انجام كار نيك، كفران نعمت، و واگذاردن شكر و سپاس.

يكي از سرگذشتهاي عبرت آموزي كه در قرآن كريم مطرح شده سرگذشت قوم سباء مي باشد.

خداوند متعال در قرآن و در سوره سباء مي فرمايد:

«مردم سباء را در جايگاهشان برهاني بود: دو باغستان از راست و چپ.[بدانها گفته شد] بخوريد از روزي پروردگارتان و سپاس گزاري و شكر وي را به جاي آريد، كه شهري پاكيزه و پروردگاري آمرزنده داريد.ولي آنها [از اطاعت حق و سپاس گزاري او] روي گردانيدند و ما نيز سيلي سخت بر آنها فرستاديم و دو باغستان[پرنعمت] آنها را به دو باغستان تبديل كرديم كه بار درختانش ميوه تلخ و شوره گز و اندكي سدر بود، و اين كيفر ما بدان جهت بود كه كفران نعمت كردند. و آيا ما جز كفران پيشه را كيفر مي كنيم؟»

«سباء /15_17»

داستان قوم سباء

كشور يمن واقع در جنوب غربي شبه جزيره عربستان ناحيه اي است كه از زمانهاي دور بين دولتهاي بزرگ آن زمان بر سر تصرّف آن جنگ و اختلاف بوده و يك بار هم در زمان ساسانيان به دست ايرانيان افتاد؛ ولي گاهي هم دولتهاي خود مختاري در آنجا تشكيل مي شده است. از آن جمله به گفته يكي از دانشمندان در حدود سال 850 قبل از ميلاد، ملوك سباء در يمن دولتي تشكيل دادند كه متجاوز از ششصد سال حكومتشان به طول انجاميد.از آثار و كشفياتي كه به دست آمده و اكنون در موزه هاي اروپا نمونه هاي آن موجود است معلوم شده كه مردم سباء از عاليترين تمدّنها برخوردار بوده و در ساختن ظروف طلا و نقره و بناهاي مجلل و آبادي و تزيين شهرها مهارتي كامل داشته اند.

از كارهاي مهم پادشاهان سباء كه با نبودن وسايل امروزي انجام داده اند ساختن سد« مأرب» بوده است. «مأرب» نام شهري است كه سلاطين سباء آنجا را پايتخت خود قرار داده بودند.اين شهر در دامنه درّه اي قرار دارد كه اطراف آن را كوههايي مرتفع احاطه كرده و در وسط آن تنگه اي كوهستاني وجود دارد كه در دو طرف آن دو كوه معروف به كوه«بلق» سر به آسمان كشيده اند.

خاك يمن پهناور و حاصلخيز بود، ولي مانند ساير نقاط عربستان آب آنجا كمياب بود و رودخانه مهمّي نداشت و گاه گاهي هم كه در اثر بارانهاي فصلي سيل جاري مي شد در ميان دشت پهناور به هدر مي رفت.از اين رو مردم يمن به فكر ساختن سد افتادند تا آبهاي باران را در پشت آن سدها ذخيره كنند و در فصل تابستان از آن استفاده نمايند.روي اين فكر _به گفته برخي_ سدهاي بسياري ساختند كه مهمترين آنها سدّ «مأرب» بود و آن را در فاصله ميان دو كوه «بلق» زدند و طبق اصول هندسي در دو طرف آن دريچه هائي براي استفاده از آب سد تعبيه كردندو در اوقات لازم مي توانستند به وسيله آن دريچه ها آب را كم و زياد كنند.

بر اثر بستن اين سد كه طول آن به گفته مورّخان در حدود هشتصد و عرض آن حدود پنجاه قدم بوده است دو طرف آن بيابان به شهرهاي سرسبزي كه مجموعاً سيزده شهر بود و مزارع و باغهاي پرميوه تبديل شد و آن ريگهاي سوزان به باغ جنان مبدّل گشت و درباره توصيف آن شهرها و فراواني نعمت آنها سخنها گفته اند.

مي گويند كسي كه در آن باغها قدم مي گذاشت در ختان ميوه دار آن به حدي بود كه تا ده روز راه رنگ آفتاب را نمي ديد و اين راه طولاني را در زير سايه درختان خرّم و پرميوه طي مي كرد.و باز مي گويند زنها زنبيلها را روي سر مي گذاردند و چون چند قدم از زير درختان مي گذشتند زنبيلهايشان پر از ميوه مي شد و خلاصه كلام اينكه بستن آن سدها باعث نظافت هوا، وفور نعمتهاي بي حساب و جاري شدن آبهاي روان گرديد و در چنين وضعي البته سزاوار بود كه مردم سباء در برابر آن همه نعمت بيكران كه خدا به ايشان بخشيده بود او را سپاس گزارند و خدائي را كه از آن بيچارگي و گرسنگي نجاتشان داده بود شكر گويند؛ حال آنكه تدريجاً غفلت بر آنها چيره گشت و به سركشي و خود پرستي دچار شدند.

خدايتعالي براي ارشاد و هدايتشان پيامبراني فرستاد ولي آن مردم به جاي اينكه سخنان پيامبران الهي را بشنوند و به موعظه ها و نصيحتهايشان گوش فرا دهند به تكذيب آنها پرداخته، در عيّاشي و شهوتراني مستغرق گشتند و شايد مانند ساير ملّتهاي سركش و شهوتران كه انبياء را سدّ راه لذّات و شهوات خود مي ديدند به آزار آنها كوشيدند و بدين ترتي مستحق عذاب الهي گشتند.

پس خداي تعالي سيل «عرم» را بر آن سدّ عظيم گماشت تا آن را ويران ساخت و آب تمام دشت و باغها و خانه ها را بگرفت و همه را خراب كرد و پس از چندي آن وادي خرّم را به صحرائي خشك و سوزان مبدّل ساخت و به جاي آن همه درختهاي ميوه دار و باغهاي سرسبز، چند درخت شوره گز و اندكي درخت سدر به جاي ماند و آن بلبلان خوش الحان جاي خود را به فغان بومان سپردند.

mahtab1 — Thu, 11 Oct 2007 18:24:03 GMT

خدايا تو خود در كتابي كه بر پيغمبر خاتم(ص) نازل كردي فرمودي:ماه رمضان آن ماهي است كه در آن قرآن مقدّس نازل شده و اين ماه مبارك رمضان به پايان رسيد پس از تو درخواست مي نمايم به حق ذات بزرگواريت و به حق كلمات تامّه و نفوس قدسي، اگر تاكنون بر من گناهي باقي است كه هنوز نيامرزيدي و اراده عذاب و رنج مرا به آن گناه داري يا بسنجي به آن گناه پيش از آنكه صبح اين شب آخر رمضان طلوع كند و اين ماه به پايان رسد ، كرم كن و از آن گناه و نافرماني كه كردم درگذر، اي مهربانترين مهربانان...

اللهُ اكبرُ اللهُ اكبرُ لا اِلهَ الاّ اللهُ وَاللهُ اكبرُ

اللهُ اكبرُ و للهِ الحَمدُ الحَمدُ للهِ علي ما هَدينا وَ لَه الشُّكرُ عَلي ما اَولينا

عيد سعيد فطر مبارك

ماه شق القمر شد!

mahtab1 — Sun, 30 Sep 2007 05:03:05 GMT

اَلسَّـــلامُ عَلیکَ یا عَیــنَ اللهِ النّاظِــرَةَ وَ یَدَهُ الباسِطَةَ وَ اُذُنَهُ الواعِیةَ وَ حِکمَتــَهُ البالِغَةَ وَ نِعمَتَهُ السّابِـغَةَ وَ نِقمَتَهُ الدّامِغَةَ

السَّلامُ عَلی قَََََسیمِ الجَنَّةِ وَالنّارِ

سالروز شهادت جانسوز نورالأنوار ، والدِالائمة الأبرار،یعسوبَ الدّین و قائد الغُرِّ المُحجّلین، حضرت امیرالمؤمنین ، علی بن ابیطالب علیه السلام بر همه شیعیان و دوستداران آن حضرت تسليت باد.

آن كه با عالــــم بالا ســـر و سودا دارد

روزگاري است كه ماوي به دل ما دارد

همه عمر دويديـــم پي اش بي حاصل

غـــافل از آن كه درون دل ما جــا دارد

كار هر كس نبود مرده دلـــي زنده كند

مگر آن كس دم جان بخش مسيحا دارد

عاشقـــي در طلب مــال و منالــي نبود

عشق مجنــون تهي دست تماشـا دارد

همه بالند به هر چيــزي و من مـي بالم

به علي(ع) جون كه تملك به سماها دارد

شب قدر است و سماوات همه غرق سرور

اين چنين شب چــــو تعلق به تولــــي دارد

شهد شيرين شهادت چو بدين گونه چشيد

جبرئيــلش ز علــي(ع) عجـــز و تمنــــا دارد

شب نازل شدن وحـــــي و كرامات علي(ع)

هر دو هــــم در دل و هــــم ديـده ما جا دارد

محمد رضا شريفي

در روز سيزدهم ماه مبارك رمضان حضرت اميرالمومنين علي (ع) روز منبر در مسجد كوفه نشسته بودند. پس به جانب راست منبر نظر كرده، امام حسن (ع) را ديدند.فرمود: پسرم چند روز از ماه رمضان مي گذرد؟ عرض كرد: سيزده روز. پس به جانب ديگر منبر نظر افكند ديد امام حسين(ع) نشسته است، فرمود: پسرم از اين ماه چند روز مانده است؟ عرض كرد: هفده روز.

پس حضرت دست به سر نهاده و بر محاسن خويش فرود آورد و شعري خواند كه مضمونش اين است: من حيات او را مي خواهم و او قتل مرا مي خواهد، مكاري از قبيله مراد!

************************

در كتاب "الهدايه" از آقاي شيخ عبدالنبي اراكي نقل شده كه: بسيار جاي تعجب است زيرا در اهل تسنن كتابي است به نام "السلاحه في امرالخلافه" كه نويسنده آن علامه نحرير شيخ عبدالله مراغي سني مصري است و اين كتاب در كتابخانه طاهريه شام موجود ميباشد.در اين كتاب آمده است: مردي نزد رسول خدا (ص) آمد و گفت: خبري شنيدم كه تا به حال نشنيده بودم! فرمود:چه شنيدي؟

گفت: شنيدم كه سلمان در اذان پس از گفتن" اشهد انّ محمداً رسول الله" مي گويد "اشهد انّ علياً ولي الله"! پيامبر فرمود: چيز خوبي شنيده اي!

و در همان كتاب است كه شخصي ديگر به پيغمبر(ص) عرض كرد: يا رسول الله ! اباذر در اذان و اقامه بعد از شهادت به رسالت شما شهادت به ولايت علي(ع) مي گويد. حضرت فرمود: صحيح است و درست گفته. مگر شما فراموش كرده ايد كلام مرا در غدير خم كه گفتم : من كنت مولاه فعلي مولاه و هركس اين پيمان را بشكند بر ضرر خود كار كرده است.